Notatnik Syzyfa – przeciwko nicości

Przypadkiem trafiłem na płytę z nagraniami Krzysztofa Klenczona. Gdyby takie utwory powstawały dziś, byłby nie do słuchania jako wykwity naiwności i taniego sentymentalizmu. Jednak jako wspomnienie lat 60. i 70. odzyskują szczerość, siłę oddziaływania i artyzm. Jest w nich czystość, prostota i nadzieja wręcz plakatowa, 1-majowa, ludyczna. Radość bycia młodym, kochającym i kochanym jest tak czysta, jak źródlana woda i tak zielona jak trawa…

Przypomina to trochę świat u progu nowej epoki, wolny od nihilizmu oraz wszelkich trucizn i brudów cywilizacji. Szczęście jest tuż, tuż. Wszystko zmierza ku dobremu. Miłość i przyjaźń uskrzydlają. Od tego czasu świat dojrzał, stał się bogatszy i mądrzejszy, ale też bardziej zblazowany. Prawdziwe emocje i uczucia pokryte są blichtrem, okazywane wprost - budzą obciach. Modne jest wypalenie oraz profesjonalizm, dzięki któremu żyje się efektywniej, szybciej i wygodniej, ale za to bardziej samotnie i bezdusznie: bez młodości, bez starości, bez przyjaciół i coraz częściej bez rodziny.

(więcej…)

Jazz modern ! Gdzie on to widział ? Gdzie on to słyszał ? Jakieś strzępy muzycznej nowoczesności docierały do niego za pomocą „radia Luksemburg” i radia „Głos Ameryki”. Ale to musiało być śmiesznie mało. Nie dałoby się z tego ukręcić żadnego arcydzieła. Zatem jego utwory musiały się wziąć z Polski, ze słowiańskiej tęsknicy, z polskich krajobrazów i klimatów. W amerykańskie formy wlewał swoje łkania, drżenia, swoją rzewność, swoje wielkie tęsknoty i pragnienia. Były to liryczne wiersze muzyczne, lecz nie polskim pisane językiem tylko na szczęście międzynarodowym i nowoczesnym. Na nic by się jednak zdała znajomość tego języka, gdyby nie miał w nim do opowiedzenia chwytającej za serce historii, oczywiście polskiej historii. Zbyt krótko mieszkał w USA, by opowiadać i myśleć „czym innym”, niż Polską.

(więcej…)