Notatnik Syzyfa – przeciwko nicości

Pokrywa nas politura nowoczesności, otwartości, niektórych nawet europejskości, lecz gdzieś w głębi czai się jeszcze nieufność. Ciągle jeszcze patrzymy Europie na ręce, nie dowierzając, że tym razem ma wobec nas tylko szczere intencje.

Dlatego walka z radiem Maryja, telewizją Trwam to w sumie walka  z własną rodziną i znajomymi. Każdy liberał ma zapewne wśród bliższych lub dalszych krewnych sympatyka tych mediów. Jedna z moich ciotek to radiomaryjna fanatyczka, a przy tym,  dobry człowiek.

Czy ktoś, komu odpowiada język nienawiści, może być dobrym człowiekiem ? Okazuje się, że tak. Trzeba przy tym podkreślić, że ich nienawiść do obcych nie ma już tak zoologicznego charakteru, jak na przykład w Dwudziestoleciu. Ci ludzie czują się zdradzeni i oszukani, pragną „naszej” Polski, ale nie zamierzają walczyć o tę „naszość” z nożem w zębach, ich postulaty nie wykraczają poza sferę tzw. dbałości o interes narodowy, który ich zdaniem sprowadza się do uprawiania gospodarczego i kulturalnego nacjonalizmu.

(więcej…)

- Emigracja pożera serca - powiedział jeden z Polskich żołnierzy II Korpusu, który wraz z liczną grupą swoich towarzyszy broni trafił z Anglii do Australii. Australia powinna być wymarzonym krajem dla polskich emigrantów. Wszak pod względem wykształcenia i obycia nasi chłopcy przewyższali znacznie przeciętnych Australijczyków, których kraj w latach powojennych ciągle potrzebował pracowitych i przedsiębiorczych ludzi.

Cały wysiłek Polaków nie został jednak skierowany na „podbój” nowego kraju, lecz przede wszystkim na budowę Polski w Australii. Najpierw przez wiele lat żyli na walizkach w oczekiwaniu na III wojnę światową  Wierzyli, że w razie jej wybuchu znowu staną się ojczyźnie potrzebni. Żyli nadzieją powrotu w glorii i chwały, jako pogromcy Sowietów. Gdy te nadzieje - ok. roku 1953 - zawiodły, zaczęli się urządzać w Australii na stałe. Ale z poważnymi oporami.

(więcej…)

W wielu naszych kręgach nadal obowiązuje jeszcze patriotyzm na miarę młodego Żeromskiego.

Jednym z głównych problemów pisarza za młodu, był problemem starym jak świat:  bezideowość. A raczej sceptycyzm wobec wszelkiej ideologii i religii. Wybierając ojczyznę jako główny przedmiot swej adoracji poszedł na skróty, postawił na polski grajdołek, na swojskość, sielskość, na ciepełko w objęciach matki, na raj utracony, który wskrzeszał z uporem maniaka, wzbogacając go jedynie o kwestie społeczne, które próbował rozwiązywać marzycielskimi metodami. Był w istocie kustoszem polski szlacheckiej. Nienawidził szlachty, ale nie był w stanie bez niej żyć. Co innego jest kochać lud deklaratywnie i płakać rzęsistymi łzami z powodu jego niedoli, a co innego przestawać z nim na co dzień.

(więcej…)